গোৰা গুৰিত খুঁত ধৰিবলৈ নাই। বাপেক অৱস্থাপন্ন মানুহ, একেজনী মাথোন ছোৱালী। ছোৱালীও দেখাই-শুনাই, বোৱাই-কটাই বেয়া নহয়। পুতেকৰ অন্তৰংগ বন্ধুৰ লগা-ভগা। […]

আন দিনাতকৈ পুৱা কমলাকান্ত সোনকালে শুই উঠিল। কমলাকান্তৰ সংকল্প পুৱা সাত বজাত ঘৰ এৰিব। চাহ-জলপান খাই উঠোঁতেই ছাৰে ছয় হ’ল।

কাঁহী এখনৰ ওপৰত কেইটামান কল আৰু গাখীৰ এবাটি লৈ অলপ সময়ৰ পাছতে তগৰ পুনৰ কমলাকান্তৰ কোঠাত সোমালহি। মেজৰ ওপৰত কাঁহীখন

হোমৰ গুৰিত দৰাক আগুৰি দৰাঘৰীয়াই থুপ পাতি বহিছে। দৰাৰ সখীয়েক আৰু কেইজনমান ডেকাই ঘনিষ্ঠ আত্মীয়তা প্রকাশ কৰিবলৈ দৰাৰ গাত গা

আগে আগে একো মুঠি ধান খেৰো ‘পুৱাৰ জলপান’ বুলি ছটিয়াই দিছে। দুই-এজনী তিৰোতাই বাটৰ কাষৰ ভেৰত গোবৰ পেলাবলৈ আহি কৃষ্ণদত্তৰ

মৰঙি আহোম ৰজাৰ সময়ৰ এখনি প্রসিদ্ধ অঞ্চল। নগা কছাৰীৰ উৎপাতৰ পৰা আহোম ৰাজ্য ৰক্ষা কৰিবলৈ চুহুংমুং ৰজাৰ দিনত মৰঙিত কোঁঠ

জাতিৰ ভূমিকা কৈৱৰ্তসকল অসমৰ অতি পুৰণি কালৰে বাসিন্দা। বহু পণ্ডিতে এই জনগোষ্ঠীটো অসমৰ সবাতোকৈ প্রাচীন জনগোষ্ঠী বুলিও দাবী কৰিছে। সেই

কিমান আপোন পৃথক বড়োৰাজ্যৰ দাবীৰ সমর্থনত গঢ়ি উঠা আন্দোলন যেতিয়া তুংগত উঠিছিল, তেতিয়া বৰ্তমানৰ কোক্ৰাঝাৰ জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলত অসমীয়াবিৰোধী পোষ্টাৰ

লোকৰ আগমন অসমীয়া জাতিৰ স্বাভিমান প্রকৃত অর্থত বুজিবলৈ হ’লে ইছলাম আৰু শিখ ধর্মাৱলম্বী লোকসকলৰ অতুলনীয় অৱদানৰ কথা সদায় মনত ৰাখিব

স্বাভিমানৰ তিৰবিৰণি অসমৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস চৰ্চাৰ সময়ত চুকাফা, লাচিত বৰফুকন, গদাধৰ সিংহ, ৰুদ্ৰসিংহ, আতন বুঢ়াগোহাঁই আদিৰ বীৰত্ব, শৌর্য-বীৰ্যৰ কথাৰ লগতে