ইতিহাসে ঢুকি নোপোৱা দিনৰ কথা বাদেই দিলোঁ, আনকি ঐতিহাসিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ কালছোৱাৰ পৰা সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে অসম বা পূৰ্বৰ কামৰূপ বা […]

সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ নজহা-নপমা সৃষ্টিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে অসমৰ জাতীয় সংগীতটো। এনে অসমীয়া হয়তো বহু কম ওলাব, যিয়ে এইটো গীত

ইফালে আহাৰ-শাওণৰ কিছুদিন আমাৰ ঘৰত প্ৰায়ে খাবলৈ নুজুৰিছিল। পেটত ভোকৰ জুই লৈ খাবলৈ পোৱাৰ চিন্তাই দেহ-মনক হতাশ কৰি তুলিছিল। আজিকালি

লগে লগে প্রচণ্ড শব্দ কৰি মিলিটেৰীৰ গাড়ী ওপৰলৈ উৰি গৈছিল। একুৰা বৃহৎ জুয়ে গাড়ী ছানি ধৰিছিল। গাড়ীৰ পৰা কেইটামান মিলিটেৰীৰ

আমাৰ ঘৰলৈ অহা মাকুমৰজনৰ আচল ঘৰ মাকুমত নাছিল, তেওঁ লখিমপুৰৰ ফালৰ আছিল। তেওঁ আমাৰ ঘৰলৈ আহোঁতে খাকী ৰঙৰ দীঘল পেন্ট

এলার্ম ঘড়ীৰ দৰে বাজি উঠা দেউতাৰ কৰ্কশ মাতত সাৰ পাওঁ। -‘সৰুদৌ উঠ। ডাঙৰ দৌ উঠ।’ দেউতাই চিঞৰিছে। এবাৰ, দুবাৰ… মায়ে

বেতনিত হাবি ভাঙি গাঁও পতাৰ কেইবছৰমানৰ পিছতে অকন্তিৰ বিয়া হৈছিল। পিছে ককাৰ প্ৰথমখন বিয়া নিটিকিল। কাবণ অকন্তিৰ ঘৈণীয়েকৰ প্ৰথমটো সন্তান